Monday, May 5, 2014

எனினும்...

எனினும்
நீ மீண்டும் வார்க்கபடுகிறாய்
உன் ஸ்திரத்தை சோதிக்க அல்ல
ஸ்நேகத்தை நிரூபிக்கவும் அல்ல
நீயற்ற அறையில்
பிம்பமற்று அவர்கள் திகைக்கின்றனர்
நீயற்ற சாலையில்
அவர்களது நிழல்கள்
நகர மறுக்கின்றன
நீ அவர்களுக்கு தேவைப்படுகிறாய்
உனது சமனின்மைகளால்
அவர்களை அளந்து கொள்ள
உனது ஒப்பனைகளை
குறை சொல்ல அல்லது
ஒழுங்காக ஒப்பனை செய்ய கற்று கொள்ள
தற்செயலாய் விழுந்த
பள்ளத்திலிருந்து கை தூக்க
அல்லது  அவர்கள் வலையில்
உன்னையும் ஒரு இழையாக்க
நீ அவர்களுக்கு தேவைப்படுகிறாய்
உனது சாலையின்
எல்லா திசைகளிலிருந்தும்
தம் நிழல்களை ஏவி விட
தமது வளர்ப்பு சாத்தான்களுக்கு
உன் பெயரிட்டு மகிழ
தன்னிருப்பு உணர
தற்பிழைகள் களைய
காரணங்களுடனும்
காரணங்களற்றும்
உன் இருப்பின் துல்லியம்
விகாரங்களால் நிறையும்
தீர்ப்பு நாளில்
ஏதேனும் ஒரு பாழறையில்
சில்லு சில்லாய்
நீ
றுக்நொகிய்ப்றாகடுப
ஓம்.

Tuesday, April 8, 2014

69 SHORT FILM

Monday, April 7, 2014

இதை 'நான்' எழுதவில்லை...

நினைவுகள் ஊர்ந்து போகிறது
பார்க்க பயமாக இருக்கிறது
பார்க்காமலும் இருக்க முடியவில்லை..

யார் சுழற்றியது இந்த பம்பரத்தை ?

ஏன்எதற்குஎன்னகசமுசாஇங்கே...லகுதிகுலகுதிகுவென எப்போதும் ஏன் இந்த பேரிரைச்சல்..என்ன தான் வேண்டும் இதற்கு? தொடர்பற்ற தொடர்பாக சொற்கள் படங்கள் இசை இரைச்சல் பித்துக்குளித்தனம் காவாலித்தனம் கருமம் என்ன வஸ்துடா இது என்று எங்காவது குட்டிச்சுவரில் கொண்டு போய் மண்டையை நங்கென முட்டினால் என்ன என தோன்றி யாத்தா ஏண்டி என்ன பெத்தன்னு கத்தாத குறை.The chaser திரைப்படத்தில் அந்த சீரியல் கில்லர் சுத்தியலால அடிச்சே மண்டைய தொறப்பானே அப்டி பொளந்தா தேவலயாட்ருக்கு தலையை.தலை தலையாக அடித்து கொண்டாலும் தலையே தலை.தறுதலை.மலமல மலே மலே மாலே மருத மலை மாமணியே முருகையா...ஆஆஆஆஆஆ

இது தான் இப்பொழுது பிரச்சினை.இப்படி நான் எழுத நினைக்கவில்லை.இது இப்படித்தான் எழுதி கொள்கிறது.

என்ன செய்யனும் இப்போ? மனசே ரிலாக்ஸ் ப்ளீஸ்...அத்தனைக்கும் ஆசைப்படு...கதவை தொற காத்து வரட்டும்...என்ன படிச்சா தகும் இப்போ ? கால தூக்கி சிரசுல வச்சு மூச்ச இழுத்து பொறடி வழியா கொண்டாந்து மண்டைக்குள்ள புகை விட்டா குண்டலினி எழும்பிடும்.அப்புறம் சாவு கிடையாது சத்தம் கடையாது யாவும் அமைதி பேரமைதி.ஓஷோ சொல்றார்.அவர் என்னத்தயாச்சும் சொல்ட்டு போறார்.நான் இப்போ என்ன செய்யட்டும்..நான்? நான்னா என்ன? பின்ன? என்னால சாப்ட முடில தூங்க முடில நிக்க கூட முடில அய்யய்யோ எனக்கு பைத்தியம் புடிச்சிடுச்சோ? பின்ன காதல்..? சீச்சீச்சீ கருமம் கருமம்.ஏன் இப்டிலாம் தோண்றது.?

"லூசாப்பா நீ"
''நீ லூசே தாண்டா''.
''நீதாண்டா லூசு..''
''உனக்குள் ஒருவன்''
''நீதானா அது''
''நீயே அது...தத்வமஸி''
''மூட்றா மசுரு''

ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்...முடிலப்பா.

அலுவலகம் அமைதியாக இயங்கி கொண்டிருக்கிறது.ஒரு பிலிப்பைனி சாவகாசமாக மூக்கை நோண்டி கையிலெடுத்து பார்த்து கொண்டிருக்கிறான்.வந்தது சிறுமூளையா
பெருமூளையான்னு சாரு பாணில கேக்க தோணி கேட்காமல் விட்டு விட்டேன்.இன்னொரு லெபனானி யார் கூடவோ ரொம்ப நேரமாக போனில் மொக்கையை போட்டு கொண்டிருக்கிறான்.
பயங்கரமான பேய் படத்தை Mute ல் போட்டு பார்ப்பதை போல் பயந்து போய் பார்த்து கொண்டிருக்கிறேன் நடப்பதை எல்லாம்.இங்கிருந்து உடணடியாக எங்காவது தப்பித்து ஓடி விட வேண்டும் போல் இருக்கிறது.அய்யய்யோ எங்கே ஓடினாலும் கூடவே நானும் வருவேனே.நான் தப்பிக்க நினைப்பது இடத்தை விட்டல்ல.என்னை விட்டு.இந்த நான் நானில்லை.
எனக்கென ஒரு நான் எனக்குள் இதற்கு முன் இருந்ததா என்றும் தெரியவில்லை.

நேற்றிரவு சவரம் செய்து கொண்டிருக்கும் பொழுது திடுமென நடந்தது அது.கண்ணாடியில் நன்றாக தெரிந்த என் பிம்பம் திடுக்கென அஷ்ட கோணலாகி எனக்கு பழிப்பு காட்டியது.சில்லென யாரோ முதுகு தண்டில் ஐஸ் வைத்தது போல் விரைத்து விட்டேன்.கண்களை கசக்கி கொண்டு மீண்டும் பார்த்தேன்.சில நொடிகளில் மறுபடி அதே போல் சேஷ்டை.இப்பொழுது
நாக்கை வேறு துருத்தி காட்டியது.கை கால் வெலவெலத்து கன்னத்தை தடவி பார்க்கிறேன் பேர்வழி என கை நடுக்கி ரேசர் முகத்தில் ஒரு கோடு போட்டு வெள்ளை ஷேவிங் க்ரீமுக்கு நடுவிலிருந்து கோடாக கொழ கொழ ரத்தம்.

ஸ்ஸ்ஸ்.சிரைத்த வரை போதுமென முகம் கழுவி அவசர அவசரமாக அறையை விட்டு வெளியேறி வீதிக்கு வந்து விட்டேன்.இன்னும் நடுக்கம் குறையவில்லை.யாரிடம் சொல்வது? என்னவென்று
சொல்வது? சில கணங்களில் நடந்து முடிந்த இச்சம்பவம் சொல்ல கூடியதாகவா இருக்கிறது.பித்துக்குளி தனமாக இல்லை?ஒருவேளை இது கனவா? கிள்ளி பார்த்தேன்.வலித்தது.

இப்பொழுது தான் அதி பயங்கரமான சம்பவங்கள் நிகழ தொடங்கியது.சாலையின் மறுபுறத்திற்கு செல்ல காத்திருந்தேன்.கார்கள் வந்து போய் கொண்டிருந்தன.கிடைத்த இடைவெளியில் சாலையை கடக்க
முயன்ற பொழுது நடுச்சாலைக்கு வந்த உடண் உடல் வலு கட்டாயமாக யாரோ பிடித்து கொண்டது போல் நகராமல் சண்டி செய்தது.தூரத்திலிருந்து அதிவேகமாக ஒரு கார் வந்து கொண்டிருந்தது.நான் உச்ச பட்ச கிலியில் வெளிறி அலறாத குறையாக என்னை நகர்த்த முயற்சித்தேன்.ம்ஹீம் பாறாங்கல்லை போல் அசையாமல் நின்று கொண்டது என் உடல்.கார் ஓட்டி
பல்பை அணைத்து அணைத்து காட்டி பாம் என ஹாரனை வேறு அலற விட்டு மிக அருகில் வந்து சட்டென ஒடித்து கொண்டு போனான்.எனக்கு வெடக்கால் வெட்டி மீண்டும் உயிர் வந்தது போலிருந்தது.வேர்த்து விறுவிறுத்து விட்டது.அவசர வேலையாக செல்கிறான் போல.கையை நீட்டி திட்டி விட்டு மட்டும் போனான்.இறங்கி வந்து செவுளில் அறைவான் என நினைத்தேன்.

ஒரு சில கணங்களில் உடல் மீண்டும் இயக்கத்துக்கு வந்தது.ஒரு வழியாக அறைக்குள் மீண்டும் வந்து புகுந்து கொண்டேன்.இனி அறையை விட்டு வெளியேறுவது ஆபத்து.பதட்டம் கொஞ்சம் கூட குறையவில்லை.என் மொபைலை தேடினேன்.உடனே யாரிடமாவது இதை சொல்ல வேண்டும்.நிச்சயம் இது கனவல்ல.கிட்டத்தட்ட வேறு விசை என்னை
இயக்குகிறது.யாரின் நடமாடும் சாயை நான்? இனி என்னை என்று சொல்வதில் எவ்வித அர்த்தமுமில்லை.மொழியில் வேறு வழியில்லை.நான் சொல்வது உங்களுக்கு புரிகிறதா? மொபைலை
எங்கோ வைத்து தொலைத்து விட்டேன்.மொபைல் மொபைல்...யாரை அழைப்பது யாரை யாரை? ஆஆஆஆ.

எனக்கு யாருமில்லை.நான் கூட....அய்யோ என்னாகி விட்டது.இந்த மூளைக்கு?என் நினைவுக்கு யாரும் வரவில்லை.ஒரு பெயர்...ஒரு இடம் கூட நினைவில்லை.முகம்,குரல் எதுவும் நினைவிலில்லை.எனக்கு யாரும் இல்லையா?இல்லை.இருக்கிறார்களே.அய்யோ வாரா வாரம் செல்வேனே எங்கோ? அவர்களோடு பேசி சிரித்து சாப்பிட்டு உறங்கியிருக்கிறேனே.முதலில் என் பெயர் என்ன?.என் பெயர்..பெயர்...எங்கே என் அடையாள அட்டை..என் பர்ஸ்..பர்ஸ்.பர்ஸ்.டேபிளில் தானே வைத்தேன்.இல்லை இது என் அறையில்லை.இல்லை இது என் அறை தான்.
என் அறை எண் என்ன? அய்யோ...என்ன நடக்கிறது என் தலைக்குள்.ஏன் எதுவும் எனக்கு நினைவில் இல்லை.

இது என்ன இசை? தலையணைக்கடியிலிருந்து ஓ..மொபைல்.அதை எடுத்து இயக்கினேன்.புதிய பெயராய் தோன்றுகிறது.இல்லை,இவள் எனக்கு அறிமுகமானவளாக இருக்க வேண்டும்.இல்லையெனில் பெயரை மொபைலில் சேமித்திருக்க மாட்டேன்.பேசும் குரல் பரிச்சயமில்லாமல் இருக்கிறது.சாவகாசமாக எப்படி இருக்கிறாய் என கேட்கிறாள்.நான் திக்கி திணறி.நலம்...ஒரு உதவி..நீங்கள் யார் என்கிறேன்.அவள் சிரிக்கிறாள்.பின் சற்றே என் நடுக்கத்தை உணர்ந்தவள் போல் என்னாச்சுடா என்கிறாள்.நான் தயவு செய்து என் பெயர் என்ன என சொல்லும் படி கேட்கிறேன்.இப்பொழுது எதிர்முனை கொஞ்சம் கலவரமடைவது போல் படுகிறது.என்னாச்சுடா உனக்கு என சற்று உரத்து கேட்கிறாள்.நான் கெஞ்சும் தொனியில் மன்றாடுகிறேன்.

என் பெயர் என்ன? நான் யார்...தயவு செய்து சொல்...என்னால் எதையும் நினைவு கூற முடியவில்லை.நான் யார்? நான் யார்....??

நீ..நீ ரௌத்ரன்...இரு நான் அங்கே வருகிறேன்.எதிர்முனையில் குரல் அணைந்தது.

ரௌத்ரன்...ஓ என் பெயர் ரௌத்ரன்..நிஜ பெயர்...?? பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்து கண்ணாடியில் பார்த்தேன்.மீண்டும் பழிப்பு காட்டுகிறது.சட்டென வெளியே வந்து விட்டேன்.

போதும்....ரிலாக்ஸ்.ரிலாக்ஸ்.ஏதோ பிசகு.என்னை திரட்டி கொள்ள வேண்டும்.கண்களை மூடினேன்.கலாஸ்...கண்களுக்கு பின்னே ஒன்றுமில்லை...என்னை உணர.எனக்குள் தேட.வெளி...
வெட்ட வெளி...கண்களை திறந்தால் என் எதிரில் இருக்கும் அதே வெளி.

மீண்டும் கண்ணாடி முன் நின்றேன்.கண் சிமிட்டல் கூட இல்லை.வெறும் பிம்பம்.

ஹாரன் சத்தம் கேட்கிறது.வந்துவிட்டாள்.ஆம்,இவள் என் தோழி.நடந்ததை கூறினேன்.சிரித்தாள்.இவள் நம்பவில்லை என தெரிகிறது.ஏதேதோ கூறினாள்.நான் உறங்கி போகும் வரை இருந்ததாக
காலையில் தொலை பேசினாள்.மீண்டும் கண்களை மூடி பார்க்கிறேன்.வெளி.வெட்ட வெளி.நான் கூறியது சுவாரஸ்யமாக இருந்ததாம்.அதை வலையில் எழுதும் படி கூறினாள்.இதை எழுதியது
நானில்லை என நாளை நான் கூறினாள் நீங்கள் நம்ப போவதில்லை.

எனினும் சொல்லி கொள்கிறேன்.

இதை நான் எழுதவில்லை.

ஒரு குட்டிக்கதை...

ஒரு குட்டிக்கதை...அடடா..அந்த குட்டி இல்லப்பா..குறுங்கதை..

ஒரு ஊர்ல ஒரு பண்ணையாரு இருந்தாப்டி..ஆமா..அவரும் ஒரு பத்மினிய வெச்சுருந்தாப்டி...பண்ணையில அஞ்சாறு மாடு, நாலஞ்சு குருத..ஒரு ஆடு..என்னதான் பத்மினி பளபளான்னு இருந்தாலும்..மனுசனுக்கு குருத மேல தான் உசுரு..

ஒருக்கா நாலஞ்சு குருதையில ஒரு குருதைக்கு முடில...நிக்க திராணியில்லாம படுத்துருச்சு..பண்ணை பதறிப்போய் குருத லாக்டேர கூப்டு வந்தாப்டி...லாக்டரு குருதைய பாத்துப்புட்டு ஒதட்ட பிதுக்கிட்டாப்டி...மூனு நாளைக்கு மருந்து தாரேன்...சொகமில்லாட்டி சோலிய முடிச்சு பொதச்சுடனும்..இல்லாட்டி வியாதி எல்லா குருதைக்கும் பரவிடும்னு போற போக்குல ஒரு கார்பண்டை ஆக்ஸைடு பாம் போட்டு போயிட்டாப்டி..பண்ணையும் மூக்க மூடிக்கிட்டு ஒத்துக்கிட்டாப்டி..வேற வழி?

மொத நாள் ஆச்சு..குருத ரவக்கூட அசையுல...ரெண்டா நாள் ஆச்சு...ம்ஹீம்..நஹி அஸ்தா ஹே..நம்ம ஆடு ஒன்னு நின்னுச்சே அதுக்கு பொறுக்கல...குருதக்கிட்ட வந்து...ந்தா பாரு..நாளைக்குள்ள நீ எந்திருக்கலன்னா உன் சோலிய முடிச்சுருவாய்ங்க...எப்டியாச்சும் எந்திரிச்சு நின்னுரு போதும்னுச்சு...எங்க...நம்ம குருத ஊமக்கண்ணீரா வடிக்குது...பாவம் வாலக்கூட சிலுப்ப முடியல..மூணா நாள் ஆச்சு..த்சொ..த்சொ..அந்த மானங்கெட்ட மருந்து மருந்துக்கூட வேல செய்யல...

லாக்டரு வந்து குருத புடுக்க புடிச்சு பாத்துட்டு உறை போடாம ஊர் மேஞ்சா இதான் கெதின்னு ஒதட்ட ஒரே பிதுக்கா பிதுக்கிட்டு போயிட்டாப்டி...ரைட்டு...நம்ம ஆட்டுக்குன்னா செம்ம கடுப்பு..இந்தா..இம்மா சொல்லியும் எந்திரிக்காட்டி என்னா மானங்கெட்ட குருத நீ? கொல்லுல உப்புப்போட்டுத்தான மண்டுறன்னு ஒரே உசுப்பா உசுப்பி குருதய எந்திரிக்க வெச்சுடுத்து..குருதயாலயே நம்ப முடில...நம்ம ஆடு "அப்டித்தான்..நல்லா குதி..ம்..ஓடு" ன்னு மேல மேல உசுப்ப..குருதயும் குதிச்சு குதிச்சு ஓட ஆரம்பிச்சுடுச்சு...ஆட்டுக்குன்னா கொட கொடன்னு ஆனந்த கண்ணீர்..

தூரத்துல இருந்து சாவக் கெடந்த குருத குதிச்சு குதிச்சு ஓடுறத பாத்த பண்ணைக்கு ஒரே குஷி...எங்குருத...எங்குருதன்னு அவரும் பத்மினிய கெட்டிக்கிட்டு துள்ளுறாப்டி...பயபுள்ள அத்தோட உடல..ங்கொய்யால, மீ ஹேப்பி..பண்ணையில இன்னிக்கு எல்லா பயலுக்கும் கறி சோறு...அந்த ஆட்ட வெட்டி உறிங்கடான்னு சொல்ட்டாப்டி...

நீதி: எப்பவும் நம்ம டவுசர டைட்டா புடிக்காம தாத்தா கோமணம் காத்தா பறக்குதேன்னுலாம் வசனம் பேசப்பிடாது...

Thursday, December 5, 2013

குரங்குபெடல்...

தூரமாக போகும் துயரத்தை நானாகவே தூக்கி தோளில் போட்டு கொள்கிறேனா அல்லது தானாகவே அது என் மீது வந்து ஏறி கொள்கிறதா என தெரியவில்லை.சில நாட்களாக எத்தனை கர்ம சிரத்தையாக காரியங்களை திட்டமிட்டாலும் கட்ட கடைசியில் அது வெளக்கெண்ணையில் குண்டி கழுவிய கதையாகவே ஆகி விடுகிறது.இன்று காலையில் அலுவலகம் வந்து அமர்ந்ததும் உடன் பணி புரியும் நண்பர் சேகரிடமிருந்து போன்.நண்பா ஒரு 50 ரியால் இருக்குமா...ட்ரெயினருக்கு கொடுக்க வேண்டும்..காரில் வந்து கொண்டிருக்கிறேன்..அலுவலம் அருகே வந்ததும் அழைக்கிறேன் என கூறி தொடர்பை துண்டித்து விட்டார்.இன்று டிரைவிங் டெஸ்ட் போல.

காசிருந்தால்..அட காலணா இல்லாவிட்டாலும் கூட இங்கு கார் வாங்குவது சுலபம்.ஆனால் டிரைவிங் லைசென்ஸ் வாங்குவது என்பது முன்னோர்கள் வகை தொகையற்று புண்ணிய மழை பொழிந்திருந்தாலோ அல்லது ஓமன் அரபாப்புகளோடு முன் ஜென்ம கடனேதும் இல்லாதிருந்தாலொழிய ஒரு நெடுங்கொடுங்கனவாகவே இருக்கும்..அதற்கு முன் ஒரு நல்ல ஓட்டுனர் பயிற்சியாளர் அமைவதெல்லாம் அவனவன் செய்த வினையன்றி வேறில்லை என்றே கொள்ள வேண்டும்.பெரும்பாலான பயிற்சியாளர்களுக்கே சாலை விதிகள் தெரியாது.

நேரடியாகவோ பயிற்சி பள்ளி மூலமாகவோ போவதற்கான வழிமுறைகளும் இங்கு கிடையாது.அதனால் தான் ஓமானி டிரெயினர்கள் சிக்கினால் கெட்டியாக கொட்டையை பிடித்து கொண்டு தொங்குகிறார்கள்.இப்படியாக திருவாளர் சனீஸ்வர் தன் கடைக்கண்ணை என் திசையில் திருப்ப ஏக மனதாக முடிவெடுத்து ஜாதக கட்டத்தில் எட்டு விட்டு ஏழரைக்கு இறங்கி ஈசானி மூலையில் துண்டு போட்டிருப்பதறியாமல் ஒரு அசுபயோக அசுப தினத்தில் உச்சபட்ச ராகு காலத்தில் அஷ்டமிக்கு மூன்றாம் நாளாம் நிறை பாட்டி முகத்தில் தன் போக்கில் கவலையற்று எங்கேயோ டொயாட்டாவில் சுற்றி கொண்டிருந்த என் டிரெயினர் சையதை வலிய போனில் அழைத்து நான் குட் மார்னிங் சொன்னேன்.

இரண்டரை வருடங்கள் சௌதியில் கொட்டிய குப்பையில் ஒரு குட்டி காரை வாங்கி நான் ஆல்டோகாரன் ஆல்டோகாரன் என்று ஊரில் கொஞ்சம் ஓட்டிய அனுபவம் இருந்தாலும் திடுமென இங்கே இடது பக்கம் ஸ்டியரிங் பிடித்த பொழுது குரங்கு பெடலில் சைக்கிள் ஓட்டுவது போலவே இருந்தது.ஓமனில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயங்களுள் வலக்கரத்தில் காபி கோப்பை ஏந்தி இடது கை விரலால் ஸ்டியரிங் சுழற்றி வனப்பாய் பூங்கொடியாய் காரில் கடந்து போகும் ஓமானி ஃபிகர்களும், கழுகு பார்வையில் கரட்டு மலையின் மீது ஊரும் முரட்டு பாம்பை போல் நெளிந்தூறும் பளபளா சாலையும் அடக்கம்..இப்படியாக ஓமனின் மலையழகில் சபலித்து கார் ஓட்ட தொடங்கிய பிறகுதான் எமன் எருமையை விட்டு அவ்வப்போது இவ்வூர் டொயாட்டாக்களில் சுற்றுவது புரிந்தது என்பது வேறு விஷயம்..6 மாதங்கள்...ஆயிரக்கணக்கில் செலவு செய்து ஒரு வழியாக லைசென்ஸ் வாங்கிய அன்று ஆனந்தத்தில் கண்ணீர் பொங்கியது..இறுதி செமஸ்டரில் ஏழு அரியரோடு மொத்தமாக 12 பேப்பர் எழுதி முதல் வகுப்பில் பொறியாளர் பட்டம்  வாங்கிய பொழுது கூட இப்படி எனக்கு பொங்கியதில்லை என்பது இங்கே குறிப்பிட தக்கது.

3 மாதங்களுக்கு முன் உடண் பணி புரிந்த நண்பர் மணி இங்கேயே வேறொரு நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்து ஊருக்கு செல்ல வேண்டிய சூழலில் இருந்த பொழுது அவருடைய காரை விற்று விட போவதாக கூறினார்.அதை நான் வாங்கி கொள்வதாக கூறியிருந்தேன்.அடுத்த 15 நாளில் திரும்ப வேண்டிய கட்டாயத்தில் காரை என்னிடம் ஒப்படைத்து பெயர் மாற்றமெல்லாம் பிறகு செய்து கொள்வோம் என கூறி சென்றார்.அவர் ஊருக்கு சென்ற அடுத்த நாளே இங்கு நான் காரை ஆள் வைத்து தள்ள வேண்டியிருந்தது.பேட்டரி காலி...பேட்டரியை மாற்றி இரண்டு நாட்கள் ஓட்டியிருப்பேன்....எதேச்சையாக அவருக்கு தொலைபேசிய பொழுது சப்த நாடியும் ஒடுங்கியது எனக்கு..அவர் உலகத்தை விட்டே போயிருந்தார்.எதிர்பாராத மாரடைப்பு..

3 வயதில் ஒரு பெண் குழந்தை அவருக்கு..தேவதர்ஷினி என பெயர்.தேவதையை போல் அவ்வளவு அழகு...நான் இங்கு வந்த புதிதில் அவரது மாமானாருக்கு திதி கொடுக்கும் பொருட்டு வீட்டிற்கு சாப்பிட அழைத்திருந்தார்.நானும் சேகரும் சென்றிருந்தோம்.மகளுக்காகவே புதிய கார் வாங்க வேண்டும் இன்னும் சற்று வசதியான புதிய வீட்டிற்கு மாற வேண்டும் என கூறி கொண்டிருந்தார் மணி...மணி விட்டு சென்றிருந்த அவர் வீட்டின் பொருட்களை விற்க மீத உடைமைகளை அவரது சொந்த ஊருக்கு அனுப்ப என அவருடைய காரையே நான் அடிக்கடி அங்கு எடுத்து கொண்டு போக வேண்டியிருந்த போது கலங்கியது மனசு.சாவு தான் அவரை ஊருக்கு அழைச்சுட்டு போயிருக்கு..இங்கே இருந்து இப்படி நடந்திருந்தா நிலைமை இன்னும் மோசமா போயிருக்கும் என அனுபவஸ்தர் ஒருவர் கூறியதை எப்படி எடுத்து கொள்வதென தெரியவில்லை.இங்கு இறந்திருந்தால் குறைந்த பட்சம் அலுவலக காப்பீடாக ஒரு கணிசமான தொகை அவரது குடும்பத்தினருக்கு கிடைத்திருக்கும்...துரதிர்ஷ்டம்.


உரிமையாளர் இன்றி அந்த காரை ஓட்டுவது தவறு...விபத்து ஏதும் ஏற்பட்டால் இன்சூரன்ஸ் கிளைம் செய்ய முடியாது என்பதால் வெளியே எங்கும் எடுத்து செல்ல கூடாது.இறப்பு சான்றிதழ் மற்றும் பெயர் மாற்ற ஒப்புதல் சான்றிதழ் இன்றி அந்த காரை வேறு யாருக்கும் விற்கவும் முடியாது.மணி அவர் கார் லோனை அடைக்கும் பொருட்டு பிற நண்பர்களிடம் வாங்கிய கடனை அந்த காரை விற்றே அடைக்க வேண்டிய சூழல்..சான்றிதழ்கள் வரும் வரை காரை உபயோகிக்காதிருந்தால் காயலான் கடைக்கு கூட போட முடியாதென்பதாலும் ஊருக்கு செல்லும் முன் மணி காரை எனக்கு விற்று விடும் உத்தேசத்தில் இருந்தார் என்பதாலும் வேறு வழியின்றி அந்த காரை இப்பொழுது நானே பயன்படுத்தி கொண்டிருக்கிறேன்...

கடந்த 3 மாதங்களாக இந்திய உள் துறை அமைச்சகத்தின் உறுதி முத்திரையோடு கூடிய அவரது இறப்பு சான்றிதழுக்காக காத்திருக்கிறேன்.நான் சையதிடம் கார் பயிற்சிக்காக சேர்ந்த அன்று தானும் வருவதாக கூறி சேர்ந்த நண்பர் சேகர் தான் காலையில் போன் செய்தார்..பணம் கேட்ட உடண் லைசென்ஸ் கிடைத்து விட்டது போல என எண்ணி கொண்டேன்..அலுவலக நண்பர்களிடம் வேறு இசை கேடாக சொல்லி தொலைத்து விட்டேன்.பணம் கொடுக்கு முன்பாக கை குலுக்க சென்ற பொழுது தான் இந்த முறையும் தோல்வி என தெரிந்தது...அவர் டிரெயினரிடம் பணம் தர செல்வதற்குள் நான் திரும்ப ஓடி வந்து நண்பர்களிடம் அவசரமாக அவரிடம் ஒன்றும் கேட்டு விடாதீர்கள் என்று கூறி அமர்ந்து கொண்டேன்...டிரைவிங் லைசென்ஸ் வாங்குவதை விட கடினமானது இப்படி குரங்கு பெடலில் சைக்கிள் ஓட்டுவது...

Saturday, October 6, 2012

மழை ஓய்ந்த வேளையில்...

யாரேனும் இப்படி அறைந்து
சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது...

தன் குரலை நெரிக்கும்
கைகளை தானே
எப்படி நெகிழ்த்தி கொள்வதென்று

மூச்சிரைக்கும்
கொடுங்கனவிலிருந்து சட்டென
எப்படி விழித்து கொள்வதென்று

தன் முகம் கண்டு
தேம்பும் குழந்தையை
ஏன் தேற்ற முயல கூடாதென்று

பனித்துண்டை போல்
மௌனத்தை ஏன்
கரைய விடக்கூடாதென்று

அறிமுகமற்ற வீதிகளில் ஏன்
அழுது திரியக்கூடாதென்று

மனுஷ்யபுத்திரனை போல்
ஏன் கவிதை எழுத முடியாதென்று

சருகை போல்
எந்த கிளை விட்டும்
உதிர்ந்து கொள்ள முடியுமென்று

இறந்த கால நண்பனோடு
தேநீர் அருந்த முடியுமென்று...

Friday, August 24, 2012

அதிகாலை நேரமே...